Faktura marża

Faktura marża - system VAT marża - sprzedaż towarów używanych

Faktura marża W art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT ustawodawca określił szczególne procedury dotyczące dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków w systemie VAT marża . Przepis ten mówi ze, przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie. Definicję tą stosuje się w przypadku gdy towary używane sprzedawane są przez podatnika, który nabył lub importował je w celu dalszej ich sprzedaży (art. 120 ust. 4 ustawy o VAT).

System marża daje możliwość opodatkowania podatkiem VAT tylko różnicę pomiędzy ceną nabycia a ceną sprzedaży, a nie całość obrotów uzyskanych przez podatnika.

W myśl ustawy o podatku VAT rozliczanie systemem VAT marża jest możliwe tylko w sytuacji, gdy towary używane zostały nabyte od podmiotu niebędącego zarejestrowanym podatnikiem VAT lub zarejestrowanym podatnikiem podatku od wartości dodanej, lub gdy zakup został dokonany od zarejestrowanego podatnika VAT, a dostawa o której mówi ustawa była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113 ustawy o VAT oraz podatników VAT, w przypadku opodatkowanie tejże dostawy w systemie VAT marża.

Zasada opodatkowania w systemie VAT Marża jest następująca: w przypadku przedsiębiorcy wykonującego czynności polegające na dostawie towarów używanych, dzieł sztuki. Przedmiotów kolekcjonerskich i antyków nabytych uprzednio przez tego podatnika dla celów prowadzonej przez niego działalności gospodarczej lub importowanych w celu odsprzedaży. W takich przypadkach podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest marża, stanowi ona różnicę między całkowitym przychodem ze sprzedaży, a kwotą kosztu nabycia, pomniejszona o kwotę podatku.

Dodatkowe ograniczenia w systemie VAT-marża

Możliwość stosowania opodatkowania systemem VAT marża podlega ograniczeniu wynikającemu z art. 120 ust. 10 ustawy o VAT. Z artykułu tego wynika, że stosowanie systemu VAT marży dotyczy tylko tych dostaw towarów używanych, które podatnik nabył od:

1) osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej;
2) podatników, jeżeli przedmiotem nabycia były towary używane zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub nabycie nastąpiło od drobnego przedsiębiorcy korzystającego ze zwolnienia z opodatkowania;
3) podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana w procedurze marży;
4) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113;
5) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających procedurze opodatkowania marży, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach.

Reasumując żeby móc zastosować rozliczenie podatku w systemie VAT marża nabycie musi nastąpić od niepodatnika, podatnika zwolnionego podmiotowo od podatku, lub od podatnika, który przy dostawie zastosował zwolnienie przedmiotowe albo procedurę opodatkowania marży. Mówiąc ogólnie nabywca nie mógł odliczyć na poprzednim etapie podatku VAT.

Podatnicy uprawnieni do stosowania szczególnej procedury rozliczania podatku VAT, o której mowa w art. 119 i 120 ustawy o VAT, nie mają obowiązku wyszczególniać na fakturze VAT swojej marży. W fakturze wpisują wyłącznie kwotę należności ogółem.

przykładowy wzór faktury VAT marża

w celach księgowych stosujemy załącznik do faktury

Co to jest pomoc de minimis ?

Co należy rozumieć przez pojęcie „pomoc de minimis” oraz jakie projekty mogą być w ramach tej pomocy finansowane?

Pomoc de minimis to szczególny rodzaj wsparcia udzielanego przez państwo przedsiębiorcom. W ramach tej pomocy mogą być finansowane m.in. projekty związane z organizacją imprez i wydarzeń turystycznych i kulturalnych, specjalistyczne usługi doradczo-szkoleniowe. Może być ona udzielana również na rozwój działalności gospodarczej.

Zakres, procedury oraz obszar pomocy publicznej o niewielkich rozmiarach są regulowane przez przepisy wspólnotowe. Jest to pomoc, która nie powoduje naruszenia konkurencji na rynku wspólnotowym, dlatego nie wymaga uprzedniej kontroli ze strony Komisji Europejskiej w drodze notyfikacji.

Pomoc de minimis jest udzielana przez władzę centralną na szczeblu krajowym oraz podmioty szczebla regionalnego i samorządowego, jak również przez podmioty, które nie sprawują władzy, ale stanowią samodzielne podmioty o charakterze publicznym lub prywatnym (agencje oraz instytucje publiczne, przedsiębiorstwa, w których większość kapitału założycielskiego jest państwowa oraz państwo ma realną kontrolę nad przedsiębiorstwem i znaczny wpływ na jego funkcjonowanie, kasy rekompensacyjne i wyrównawcze, instytucje parafiskalne, które pobierają opłaty i wypłacają zapomogi, jeśli ich powstanie i działalność dadzą się wyprowadzić z państwowego aktu normatywnego).

Środki uzyskane w ramach tej pomocy mogą być przeznaczone m.in. na:

ochronę środowiska,
specjalistyczne usługi doradczo-szkoleniowe umożliwiające nabywanie umiejętności niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej i służące podnoszeniu kwalifikacji zawodowych,
rozwój działalności gospodarczej - dotacja jednorazowa - w celu ułatwienia sfinansowania pierwszych wydatków inwestycyjnych związanych z prowadzoną przez mikroprzedsiębiorcę działalnością gospodarczą,
zwiększenie zatrudnienia i restrukturyzację przedsiębiorstwa.

Pomoc de minimis może być udzielona:

jednostkom organizacyjnym wykonującym zadania jednostek samorządu terytorialnego,
regionalnym organizacjom turystycznym niedziałającym w celu osiągnięcia zysku,
organizacjom pozarządowym niedziałającym w celu osiągnięcia zysku, w tym stowarzyszeniom, fundacjom, kościołom i związkom wyznaniowym,
jednostkom zaliczanym do sektora finansów publicznych, w tym turystycznym, sportowym i kulturalnym instytucjom, dla których organem założycielskim są organy administracji rządowej lub samorządowej,
mikroprzedsiębiorcom (beneficjentom ostatecznym) pod warunkiem złożenia przez nich do ostatecznego odbiorcy (beneficjenta) wniosku o przyznanie pomocy również na wsparcie pomostowe: podstawowe - przysługujące przez okres pierwszych sześciu miesięcy od dnia zarejestrowania przez mikroprzedsiębiorcę działalności gospodarczej; przedłużone - przysługujące przez okres sześciu miesięcy od dnia zakończenia korzystania z podstawowego wsparcia pomostowego, nie dłużej niż do 12 miesiąca od dnia zarejestrowania przez mikroprzedsiębiorcę działalności gospodarczej, w celu ułatwienia mu osiągnięcia płynności finansowej.

Zgodnie z przepisami pomoc może być udzielona w wysokości limitu określonego prawem. Od 1 stycznia 2007 r. zgodnie z rozporządzeniem Komisji Europejskiej (WE) 1998/2006 z 15 grudnia 2006 r. suma kwot pomocy de minimis przyznana dowolnemu podmiotowi gospodarczemu nie może przekraczać 200 000 euro w okresie trzech lat budżetowych. Okres trzech lat budżetowych stosowanych przez podmiot gospodarczy w danym państwie członkowskim do celów podatkowych należy orzekać w sposób ciągły. Oznacza to, że dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy ustalić łączną kwotę tej pomocy przyznaną w ciągu danego roku budżetowego (podatkowego) oraz dwóch poprzedzających go lat. Niższy limit, 100 000 euro, określono dla przedsiębiorców działających w sektorze transportu drogowego. Równowartość w złotówkach należy ustalać zgodnie z kursem średnim NBP z dnia udzielenia pomocy.

Pomoc udzielana jest w formie dotacji na refinansowanie części poniesionych przez beneficjenta wydatków kwalifikowanych. Pozostałe wydatki inwestycyjne pokrywa mikroprzedsiębiorca z własnych środków. Wartość pomocy de minimis jest ustalana i podawana w euro w kwocie brutto, tj. nie uwzględnia się tym samym potrąceń z tytułu podatków oraz innych opłat.

Pomoc de minimis może mieć charakter:

bezpośredni – przejawia się w uzyskaniu dotacji pieniężnych lub rzeczowych, kredytów preferencyjnych, gwarancji, poręczeń kredytów, inwestycji kapitałowych za środków publicznych (zakup akcji lub udziałów), zamówień państwowych, w których stosuje się uprzywilejowanie niektórych podmiotów;

pośredni – ulgi podatkowe i zwolnienia, rozłożenie na raty podatku, odroczenie terminu spłaty podatku, zastosowanie przyspieszonej amortyzacji, konwersja wierzytelności na udziały w spółce kapitałowej, rezygnacja przez państwo lub podmioty publiczne z przysługującej dywidendy w spółce kapitałowej oraz zrzeczenie się egzekwowania od beneficjentów pomocy w postaci środków pieniężnych

Pomoc de minimis nie może być:

łączona, w ramach jednego projektu, z innymi formami wsparcia, jeśli powodowałoby to przekroczenie dopuszczalnej intensywności pomocy,

przeznaczona na restrukturyzację oraz ratowanie przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji finansowej,

udzielana w ramach tzw. form nieprzejrzystych, czyli takich, w stosunku do których konieczne byłoby przeprowadzenie oceny ryzyka dla obliczenia wartości pomocy,

udzielona na nabycie pojazdów przeznaczonych do transportu drogowego podmiotom prowadzącym działalność zarobkową w zakresie drogowego transportu towarowego,

przyznana w przypadku nieprawidłowo sporządzonego wniosku i braku zaświadczenia o uzyskanej dotychczas pomocy de minimis.

Podstawą przyznania pomocy de minimis jest wniosek, który podlega ocenie formalnej i merytorycznej, przeprowadzanej przez niezależnych ekspertów specjalizujących się w dziedzinie będącej przedmiotem oceny. Do każdego wniosku należy dołączyć zaświadczenia o pomocy de minimis otrzymanej w ciągu trzech kolejnych lat poprzedzających dzień złożenia wniosku. Ponadto jeżeli do daty otrzymania pomocy na dany projekt beneficjent otrzyma inną pomoc de minimis, zobowiązany jest dołączyć zaświadczenie określające jej wysokość. Zaświadczenie z wyraźnym wskazaniem na charakter udzielonej pomocy (z użyciem określenia „de minimis”) wydawane jest w dniu jej udzielenia, tj. w dniu podpisania umowy lub w dniu wydania decyzji (w dniu, kiedy przedsiębiorca uzyskuje prawo przyjęcia takiej pomocy). Data wpływu środków na konto pomocobiorcy nie ma żadnego znaczenia.

Jeśli pomoc otrzymuje spółka cywilna, uzyskuje ona zaświadczenie z zsumowanymi kwotami, jakie przyznano poszczególnym jej wspólnikom. Zaświadczenie takie otrzymują również poszczególni wspólnicy. I odwrotnie, jeśli pomoc de minimis otrzymuje uczestnik projektu, którym jest wspólnik spółki cywilnej, zaświadczenie o udzielonej pomocy powinien otrzymać wspólnik spółki - na kwotę otrzymanej dotacji, oraz spółka cywilna - proporcjonalnie do wielkości jego udziału w zyskach spółki. Oznacza to, że pomoc tą należy doliczyć spółce cywilnej, w której wspólnik ma udziały, proporcjonalnie do wielkości jego udziałów w zyskach tej spółki.

Pomoc de minimis kumuluje się tylko z inną pomocą de minimis, niezależnie od tego, w jakim celu, w jakim trybie (program pomocowy lub pomoc indywidualna) i w jakiej wysokości została udzielona danemu przedsiębiorcy. W przypadku nadużycia pomocy przewidziane są procedury jej zwrotu. Winą za przekroczenie dozwolonej wartości ponosi przedsiębiorca. Pomoc de minimis jest przyznawana przedsiębiorcy niezależnie od jego wielkości.

Kodeks dobrych praktyk cywilnych

Już niebawem może zacząć obowiązywać Kodeks dobrych praktyk cywilnych. Dokument ten został pozytywnie zaopiniowany przez premiera Donalda Tuska i przekazany do konsultacji sieciom handlowym.

Podobne kodeksy obowiązują już w krajach Unii Europejskiej. Ten, stworzony przez Międzyresortowy zespół d.s. zwiększania przejrzystości rynku artykułów rolno-spożywczych i poprawy funkcjonowania łańcucha żywieniowego, obecnie jest w fazie konsultacji z producentami i przetwórcami żywności. Regulować ma wszystkie procesy, zachodzące od producentów żywności do konsumentów. Natomiast mechanizm jego funkcjonowania opierać ma się głównie na elastycznym kształtowaniu cen - w przypadku gdy zmniejszy się cena produktów rolnych, zmniejszać miałaby się także cena detaliczna żywności i na odwrót.

Projekt jest innowacyjny, gdyż rynek polski nie posiada do tej pory innego odpowiednika regulującego ceny. Co więcej, Kodeks dobrych praktyk cywilnych, zawierać ma również bieżące informacje dotyczące ceny produktów rolnych. Dzięki tym informacją, każdy konsument będzie mógł porównać marże, narzucone w sieciach handlowych. Kodeks ma być również podstawą do stworzenia odrębnej ustawy, regulującej politykę cenową.

Jednym z powodów stworzenia Kodeksu dobrych praktyk cywilnych, było narzucanie przez sieci handlowe różnych dodatkowych opłat (poza marżami), którymi odciążani byli dostawcy żywności - dotyczyło to m.in. opłat za wprowadzenie towaru do sprzedaży lub za miejsce na półce sklepowej. Dokument jest jeszcze w fazie pracy. Potrzeba kilku, może nawet kilkunastu miesięcy na jego wdrożenie. Niewątpliwie jednak, może stać się podstawą prawną do egzekwowania nieuczciwych praktyk handlowych. Monitorowaniem cen żywności zajęła się także Komisja Europejska w Brukseli, w celu wsparcia rozwoju strategii przemysłowej w sektorze rolno-spożywczym.

Internetowa księgowa lepsza od tradycyjnej

Zamiast korzystać z klasycznej księgowości i zanosić stosy papierów do pań z biura rachunkowego, każdy może sam zajmować się swoimi firmowymi dokumentami. Służą do tego specjalne aplikacje komputerowe . Są one mniej kosztowne i znacznie bardziej praktyczne. Ale czy warto wydawać fortunę na ich zakup, skoro można skorzystać z księgowej internetowej?

księgowość online nie będzie chorować, nie ma też słabszego dnia i nie życzy sobie od klienta tysiąca złotych miesięcznie. Można jej zaufać, bo nie zdradzi nikomu sytuacji finansowej firmy. Wszystkie dane przechowuje się na specjalnych serwerach ,które zabezpiecza się przed nieupoważnionym wglądem oraz zniszczeniem. Każda z informacji jest kodowana, co gwarantuje użytkownikowi, że nikt nie zagląda do jego papierów. Taka elektroniczna księgowa nie pojedzie na urlop a swoje usługi świadczy całą dobę.

Usługi internetowe stają naprzeciw oczekiwaniom stawianym przez przedsiębiorców. Dzięki kilku kliknięciom myszką można mieć fachowo prowadzoną księgowość. I dodatkowo,za małe pieniądze. Koszty takiej rachunkowości wynoszą od trzydziestu do czterdziestu PLN miesięcznie. Inna korzyść to wielkie możliwości. Przede wszystkim łatwy i szybki dostęp do dokumentów, z każdego miejsca na świecie, za pomocą internetu – bez względu na porę dnia czy nocy. Nie trzeba biegać z dokumentami z biura do księgowej z językiem na wierzchu, byleby tylko zdążyć przed zamknięciem. Oszczędza się zarówno czas jak i pieniądze. W ciągu roku można zaoszczędzić nawet kilkanaście tysięcy złotych. To alternatywa dla nowoczesnych przedsiębiorstw, dla których ważne jest gospodarne zarządzanie.

E-księgowa nie jest tylko narzędziem do rozliczania dokumentów, jest również osobistą sekretarką, która poinformuje o znaczących terminach oraz zaplanowanych spotkaniach. Wyśle także przypomnienie o zapłacie do kontrahentów, którzy spóźniają się z zapłatą faktury oraz obliczy należne odsetki, skarbowe i ustawowe. Sama również zrobi finansową analizę działalności gospodarczej i pomoże określić przyszłe działania.

Faktura proforma

Faktura pro forma jest rodzajem przedwstępnej faktury. Wystawiana jest przez sprzedawcę towarów i usług przed dokonaniu zapłaty przez klienta. Z reguły wypisywana jest wyłącznie w jednej wersji i bez kopii dla wystawcy. Faktura proforma nie jest dowodem rachunkowym i na jej podstawie nie przeprowadza się ewidencji. To znaczy, że faktura pro forma jest fakturą nie nabywającą uprawnień do odliczenia zawartego w niej podatku od towarów i usług.